|
Table of Contents
|
| Höllenabteilung |
 |
| 1935-1945 arasındaki bayrağı. |
Açıklama
Höllenabteilung, 1934 yılında Heinrich Himmler’in doğrudan emriyle, Ahnenerbe bünyesinden ayrılan gizli bir fraksiyon olarak kurulmuştur. Resmî olarak Nazi Almanyası'nın bilimsel araştırma organlarından biri gibi gösterilse de, gerçek faaliyetleri klasik akademik araştırmalarla örtüşmeyecek ölçüde okült, metafizik ve teozoolojik alanlara odaklanmaktadır. Nazi belgelerinde “Teozooloji ve Tarihsel Mitolojik Araştırmalar Departmanı” şeklinde kayıtlı olan oluşum, gerçek misyonu ile cehenneme açılan geçitleri fiziksel olarak keşfetmeye çalışan karanlık bir yapılanmadır. Kuruluş merkezi, Bavyera Alpleri'nin derinliklerinde, SS tarafından inşa edilmiş ve “Totenburg-13” adı verilen dağ altı kompleksinde yer almaktadır. Yer altına gömülü yapı, dış dünyadan izole bir araştırma ve deney merkezidir.
Höllenabteilung’un temel varsayımı, “cehennem”in yalnızca teolojik ya da edebi bir alegori olmadığı, başka bir boyutta varlığını sürdüren, ulaşılabilir bir mekân olduğudur. Dante Alighieri’nin İlahi Komedya eseri bu inancın mihenk taşı olarak görülürken, antik Mezopotamya tabletleri, Kabala metinleri, Tibet mistisizmi ve Germen mitolojisi de teorik altyapının birer parçası olarak ele alınmaktadır. Farklı kültürel ve dini kaynakların senteziyle oluşturulan cehennem anlayışı, tek bir kozmolojik sistem altında toplanır. Oluşan sisteme göre cehennem, belirli şartlar sağlandığında geçit açılabilecek, ruhsal ve fiziksel bir uzaydır. Araştırmacılar bu geçitleri açabilmek adına trans ritüelleri, kan bazlı kurbanlar, psişik yoğunlaşma seansları ve sembolik mühürlerle dolu deneyler gerçekleştirirler.
Departmanın hedeflerinden bir diğeri, mutlak cehennemin veyahut onunla bağlantılı ruhani alanlardan çekilecek yetenekleri askeri amaçlarla kullanmaktır. Höllenabteilung bilim adamları, "üst-asker" üretme amacıyla ölü bedenlere çeşitli enerjisel uygulamalarla müdahalelerde bulunmuş, zihin kontrolüne dair karanlık deneyler yapmış ve büyülerle yönlendirilebilen yaratıklar geliştirmeye çalışmıştır. Deneylerin çoğu SS’in özel birimleri tarafından kontrol altına alınmış, başarısız denekler “malzeme kaybı” olarak arşivlenmiştir.
Oluşum, ayrıca fizik ötesi varlıklarla temas kurma çabalarını da sürdürmüştür. Temaslar sistematik ve ritüelistik yollarla gerçekleştirilmiştir. Örneğin belirli zamanlarda, belirli yıldız hizalanmalarıyla birlikte açılan enerji kapıları aracılığıyla ölüm ötesi alemden bilgi, figür ya da etki alınması amaçlanmıştır. Kurban verme ritüelleri, geçitlerin açılmasında enerji katalizörü olarak kullanılmıştır.
Genel Tarihçe
Kuruluşun Temelleri - (1934)
11 Mart 1934 tarihinde Heinrich Himmler, SS yüksek komuta kademesine hitaben, olağan Ahnenerbe faaliyetlerinin ötesine geçecek bir birimin kurulması için “okült araştırmalar ve düşman-ötesi kuvvetler” başlığını taşıyan gizli bir emir yayınladı. Emir, yalnızca belirli güvenlik derecesine sahip subaylara ulaştırıldı ve merkezi Nazi arşivlerinde bu yönde herhangi bir açık kayıt bulunmadı. Himmler, meydana getirilecek oluşumun klasik bilimsel çerçevede ilerleyen Ahnenerbe yapısının sınırlarını fazlasıyla dar buluyor; düşmanın sadece dünyasal araçlarla değil, metafizik düzeyde de yenilmesi gerektiğine inanıyordu. İlahi ve şeytani güçler arasındaki dengenin tarih boyunca savaşları etkilediği fikrinden yola çıkarak, bu yeni birimin görevinin dünya dışı, doğa ötesi, ölüm ötesi güçlerin tespiti, analizi ve gerektiğinde istismar edilmesi olacağını vurguladı.
2 Mayıs 1934’te Himmler’in onayıyla Sonderabteilung XIII adıyla gizli bir çekirdek grup oluşturuldu. Bu ad, yalnızca iç yazışmalarda ve belirli güvenlik seviyesindeki dosyalarda yer aldı. “XIII” ifadesi, grubun uğursuz ve tabu konularla ilgileneceğine dair sembolik bir vurguydu ve aynı zamanda cehennem temalı projelere atıf içeriyordu. Çekirdek grup, başlangıçta yalnızca 13 üyeden oluşuyordu. Üyeler, Ahnenerbe içerisinden seçilmiş, teozofi, antik mitoloji, mistik yazıtlar, semitik ve Aryan gelenekler, Kabala, Tibet ezoterizmi ve simya alanlarında bilgi sahibi kişilerden oluşuyordu. İçlerinde tarihçiler, dilbilimciler, sahte arkeologlar, eski tapınak metinlerini çözebilen uzmanlar ve bazı “pratik okültistler” de yer almaktaydı.
Kuruluş aşamasında grup, Berlin yakınlarındaki küçük bir SS malikanesinde toplandı. İlk toplantılar sırasında amaçlar tanımlandı ve grubun misyon beyanı oluşturuldu. Hedef, “Cehennem” olarak tarif edilen varlık boyutunun tarihsel ve kültürel referanslarla haritasını çıkarmak, boyuta geçişin mümkün olup olmadığını araştırmak ve elde edilecek her türlü varlığı ya da bilgiyi Üçüncü Reich’ın çıkarları doğrultusunda kullanmak olarak belirlendi. Bu dönemde, grubun asıl adı henüz belirlenmemişti. Ancak ekip içerisinde yoğun bir şekilde Dante’nin İlahi Komedya metinleri incelenmekteydi. Özellikle Inferno bölümü, sembolik değil, topografik ve gerçekçi bir açıklama olarak ele alınıyordu. Dante'nin cehennem tasvirinin, antik kaynaklar ve kabalist sembollerle uyumlu olduğuna dair ilk teoriler bu aşamada ortaya atıldı.
Bu analizler ve metin çalışmaları sırasında grup, kendilerine “Höllenabteilung” (Cehennem Bölümü) adını vermeye başladı. İsim ilk başta gayriresmî bir unvandı, ancak kısa süre içinde iç yazışmalarda kullanılmaya başlandı ve Sonderabteilung XIII yerini bu yeni kimliğe bıraktı.
Kuruluş süreci boyunca Himmler’e düzenli raporlar gönderildi. Raporların içeriği bugün hâlâ tam olarak bilinmemekle birlikte, 1934 yılı sonlarına doğru Himmler’in bu birimin faaliyetlerinden memnun kaldığı ve daha geniş imkânlar sunulması talimatını verdiği bilinmektedir. Süreç, ileride Bavyera Alpleri’ne inşa edilecek olan yer altı kompleksinin – Totenburg-13 – temelini hazırlayacaktır.
Resmî Tanınma - (1936)
5 Mart 1936 tarihinde, Höllenabteilung ilk somut saha deneyini gerçekleştirdi. “Ritual Eins” (Birinci Ritüel) olarak kayıtlara geçen deneme, Berlin’in dışında, SS kontrolündeki izole bir malikanede kurulan geçici bir tören odasında yapıldı. Deneysel ritüel, Mezopotamya kökenli “Kur” tabletlerinden alınan sözde bir cehennem çağırma ilahisi ile, Yahudi mistisizmi ve erken Hristiyanlıkta yer alan demonolojik duaların bir karışımı üzerine inşa edilmişti. Tören sırasında, odanın merkezine yerleştirilen ve kanla çizilmiş sembollerle çevrili büyük bir obsidyen disk kullanıldı. Ortam sıcaklığının düşmesi, duvarlarda rezonansa neden olan düşük frekanslı titreşimler ve gözlemcilerin birçoğunun tarif edemediği geçici halüsinasyonlar gibi anormal fenomenler rapor edildi. Ancak bu enerjinin kaynağı sabitlenemedi; ritüel, kısa süre sonra kontrol dışı hale gelme riski nedeniyle durduruldu.
İlk ritüel denemesinin ardından Höllenabteilung içerisinde iki farklı görüş ortaya çıktı: Biri, Rituel Eins'de olduğu gibi, deneylerin daha dikkatli yürütülmesi gerektiğini savunan “teorik hizip”, diğeri ise daha ileri düzeyde müdahale ve fiziksel açılımların gerekli olduğuna inanan “pratik hizip”.
1936 yaz aylarına doğru, Himmler’in Höllenabteilung’a olan ilgisi daha belirgin hâle geldi. Özellikle gelen raporlarda, ritüel sırasında ölçülen enerji seviyeleri ve bazı personelin geçici bilinç kayıpları sırasında söyledikleri, “diğer tarafa ait varlıkların sesi” olarak yorumlanan ifadeler Himmler’i fazlasıyla etkiledi.
Wewelsburg Hadisesi - (1937)
2 Eylül 1937 tarihinde, Höllenabteilung tarafından yürütülen Projekt Schwarze Sonne kapsamında yeni bir ritüel denemesi gerçekleştirildi. Ritüel, Kuzey Ren-Vestfalya bölgesinde bulunan ve Heinrich Himmler tarafından SS’in sembolik merkezi olarak belirlenen Wewelsburg Kalesi'nde düzenlendi. Deneyin amacı, “zihin üzerinden boyutlar arası geçit açma” teorisini test etmekti. Ritüel, içe dönük bir geçit fikrine dayanıyordu: fiziksel bir geçitten ziyade, insan zihninin kendisinin cehennemle bağlantı kurabileceği bir “iç boyut” olduğu varsayımı üzerine inşa edilmişti.
Seçilen dokuz kişilik araştırma ekibi üzerinde, transa sokulma, hipnoz, yoğun sembolik görsel uyarım, düşük frekans ses dalgaları ve Kabala’dan türetilmiş sözlü mantralarla zihinsel etki yaratılması hedeflendi.
Katılımcıların çoğu, deneyin başlamasından kısa süre sonra koordinasyon sorunları, anlamsız hecelemeler ve motor fonksiyonlarda bozulmalar göstermeye başladı. Ritüelin dördüncü saatinde, araştırma lideri SS-Sturmbannführer H. Kressner’ın yüksek sesle bilinmeyen bir dilde konuşmaya başlaması ve kısa süre sonra kendine zarar vermesi üzerine deney durduruldu. Geri kalan sekiz personelden altısı, müdahale ekipleri tarafından bilincini kaybetmiş veya bilinçli halde ama iletişime kapalı şekilde bulundu. Olaydan kurtulan kişilerin hiçbirinin daha sonra anlamlı ifade veremediği, tekrarlayan kelimelerle ve sabit bakışlarla tepki verdiği kaydedildi.
5 Eylül 1937 tarihinde, Wewelsburg Kalesi'nin tüm giriş ve çıkışları SS emriyle kapatıldı. Kaleye yalnızca Himmler’in doğrudan emriyle hareket eden Höllenabteilung yetkilileri ve özel tıbbi gözlem ekipleri giriş yaptı. Deney sonuçları resmi olarak ihlal olarak sınıflandırıldı. Olayın gizliliği korunarak kale fiilen karantinaya alındı ve bölgede görevli SS birliklerine “tatbikat nedeniyle geçici erişim yasağı” bilgisi verildi. Tüm belgeler Himmler’in özel arşivine aktarıldı. Hayatta kalan deney personelinin tamamı izole edilerek Totenburg-13'e sevk edildi, burada uzun süreli gözetim altına alındı.
Olayın ardından, Höllenabteilung bünyesinde “zihin cehennemi” varsayımı resmen ortaya atıldı. Bu varsayıma göre, mutlak cehennem aynı zamanda zihinle etkileşime girebilen, bireysel bilinç düzeyinde temas kurulabilen bir içsel boyut olarak da varlık göstermekteydi. Teorik olarak, her bireyin zihni mutlak cehennemin bir parçasına karşılık gelebilir ya da oraya açılabilir bir geçit işlevi görebilirdi. Varsayımın temelleri, sonraki yıllarda Höllenabteilung'un yürüttüğü deneylerin ana konusu haline geldi.
Tibet Seferi - (1938)
Höllenabteilung, Tibet’te gerçekleştirdiği bir keşif seferi sırasında önemli bir obje buldu. Seferin lideri, SS-Hauptsturmführer Wilhelm Scholz, Tibet’in uzak bir dağ köyünde bulunan taş bir nesneye rastladı. Nesne, yerel halk tarafından "Ruh Boşluğu" olarak adlandırılıyordu. Nesnenin yüzeyi ince bir şekilde oyulmuş, eski yazılarla bezeli ve derinlikli geometrik şekiller içeriyordu. Scholz ve ekibi, taşın çalışmalar için kullanılabileceği sonucuna vardı. Höllenabteilung ekibi, nesnenin özelliklerini analiz etmek için taşın alınmasını talep etti. Taşın, yerel halktan kaçırılmasından sonra, gizlice Almanya'ya gönderildi.
Taş obje, Bavyera Alpleri'nde inşa edilen Totenburg-13'e getirildi ve "Objekt-963-13" numarasını aldı. Höllenabteilung’un uzmanları tarafından yapılan ilk testler, taşın çevresindeki enerji rezonansını ölçmeye yönelikti. Testler sırasında, taşın etrafındaki canlılığın belirgin şekilde solmaya başladığı rapor edildi. Yavaşça taşın etrafındaki bitki örtüsü soldu ve laboratuvar ortamında bulunan bazı küçük hayvanlar hızla öldü. İlk incelemeler, taşın ciddi ölçüde bir vibrasyon alanı oluşturduğunu ve bu alanın canlı organizmalar üzerinde olumsuz etkiler yarattığını ortaya koydu. Taşın üzerinde yapılan yazılı çözümlemelerde, Tibet’teki eski metinlerin dünyalar arası sınır ile ilgili teoriler sunduğu belirlendi, fakat taşın anlamı tam olarak çözülemedi.
Sarkaç Deneyi - (1939)
1939 senesinin haziran ayında, Wewelsburg Hadisesi'nin getirdiği yeni bulguları test etmek amacıyla yeniden insan deneylerine başlandı. Deneyde kullanılacak ana araç, elektromanyetik enerjileri yönlendiren bir taş-sarkaç düzeneğiydi. Düzeneğin tasarımı, önceki yılki “zihin cehennemi” teorilerinden faydalanarak, bir geçiş boyutuna açılabilecek geçici bir alan oluşturmayı amaçlıyordu. Düzeneğin merkezinde yer alan taş-sarkaç, özel metal ve enerji kanalları kullanılarak, zihinle etkileşime giren bir elektromanyetik alan yaratması için dizayn edilmişti. Deney, daha önceki ritüellerin fiziksel dünyada etkiler yaratmasından çok daha karmaşık ve geniş çaplı bir müdahale olarak tasarlandı.
16 Haziran 1939 tarihinde deney, ilk kez aktif hale getirildiğinde, sistematik enerji salınımları sonucu bir süre sonra tünelde yankılanan alışılmadık bir ses kayda alındı. Ses, deneye katılan ekip üyeleri tarafından “Açtınız ve bakamadınız” olarak tanımlandı. Sesin kaynağı, düzeneğin açtığı geçidin içinden geldiği düşünülüyordu. Tünel, ilk başta doğal olmayan bir şekilde kararmış, ardından garip bir manyetik etki hissettirilmiştir. Geriye dönük kayıtlar incelendiğinde, sesin insan sesinden çok daha derin ve boğuk olduğu kaydedildi.
21 Haziran'da Deneyin etkileri kısa süre içerisinde daha öngörülemez boyutlara ulaşmıştır. Deneye katılan 12 personelden 7’si, deneyin hemen ardından intihar etmiş, diğer kısmı ise deney sonrası psikoz etkisine girmiş, 2 kişi ise kayıtlara karışmıştır. Kalan 3 personel ise, deney sonrası kalıcı zihinsel hasarlarla ve nörolojik bozukluklarla hastaneye sevk edilmiştir.
Tüm araştırma ekibi, "Geçici Kapı"nın yol açtığı psişik etkilerden dolayı ciddi şekilde tahrip olmuştu. Olayın ardından Höllenabteilung, bu tür deneylerin sınırlarını belirleyebilmek amacıyla daha kontrollü bir yaklaşım geliştirmeye çalıştı.
"Harita Dışı Alanlar" Teorisi - (1939)
Mart 1939'da, Höllenabteilung'un kıdemli araştırmacılarından Profesör Doktor Karlheinz Richter ve ekibinin sürdürdüğü kapsamlı çalışmalar sonucunda yeni bir teorik çerçeve ortaya konmuştur. Uzun yıllara dayanan disiplinler arası gözlemler, ritüel deneyler ve metin analizleri aracılığıyla geliştirilen bu teori, fiziksel evrenin sınırlarının geleneksel bilim anlayışıyla tam olarak tanımlanamayacağını öne sürmektedir. Richter’in yaklaşımına göre, varoluş yalnızca ölçülebilir coğrafi koordinatlar ya da üç boyutlu uzayla sınırlı değildir; aynı zamanda fiziksel olmayan, ancak belirli sembollerle haritalanabilir boyutsal katmanlar da olabilir. Bu katmanlar, doğrudan gözlemlenememekle birlikte etkileri sezilebilen ve belirli koşullar altında etkileşim kurulabilen yapılar olarak tanımlanır. Geliştirilen kuram, özellikle antik uygarlıkların mitolojilerinde, ezoterik yazmalarda, dini alegorilerde ve büyü geleneklerinde tekrar eden “yeraltı diyarı”, “cezalandırıcı âlem” ya da “gölge bölgeler” gibi kavramların, bu fizikötesi bölgelerin insan zihninde sembolleştirilmiş temsilleri olabileceğini ileri sürer. Bu alanlar, geleneksel haritalarda yer almamakla birlikte, metafiziksel yöntemlerle iz sürülebilen ve uygun ritüel tekniklerle geçici geçitler açılabilen bölgeler olarak ele alınır.
"das Tor zur Inferno" - (1941)
12 Aralık 1941 tarihinde, Höllenabteilung bünyesinde görevli birkaç teorik fizikçi ve metafizik araştırmacı, uzun süredir sürdürülen hesaplamalar ve sembolik referanslar doğrultusunda “Inferno’nun Kapısı” (das Tor zur Inferno) olarak adlandırılan yapının durağan bir versiyonunu kavramsal olarak resmetmeye yönelik bir oturum gerçekleştirmiştir. Bu çalışma, daha önceki başarısız geçit deneyleri ve metafiziksel kaynaklardan elde edilen verilerin sistematik şekilde bir araya getirilmesiyle mümkün olmuştur.
Çizim oturumu, Totenburg-13’te özel olarak yalıtılmış bir analiz salonunda yapılmıştır. Katılımcılar arasında geometri uzmanları, semboloji danışmanları, elektromanyetik alan modelleyicileri ve mistik dizilimler üzerine çalışan kişiler yer almıştır. Portalın şekli, klasik bir dairesel form yerine birbirini kesen 12 kenarlı çok yüzeyli bir yapıyı andırmakta, merkezinde ise iç içe geçmiş iki tork alanı yer almaktadır. Bu formun, enerji dağılımını sabit tutarak portalın "kararlı" kalmasını sağlayacağı öngörülmüştür.
Tasarımın kökeni, Dante’nin Inferno metnindeki "dokuz daire" yapısından, Mezopotamya’daki “alt dünya kapıları” sembollerine, ve özellikle Tibet Bön geleneklerinde geçen geçit geometrilerine kadar uzanır. Her çizim katmanı, farklı bir boyutsal veya ritüel eşik olarak yorumlanmıştır.
Toplantı sırasında siyah kömür kalemi yerine kadim simyasal formüllerle işlenmiş gümüş tuzlu mürekkep tercih edilmiş, çizim yüzeyi olaraksa saflaştırılmış öküz derisinden yapılma özel parşömen kullanılmıştır. Ritüel esnasında odada sessizlik korunmuş, yalnızca düşük frekanslı bir ses titreşimi sürekli olarak yayılmıştır; frekansın, transa yakın bilinç durumlarını uyararak fizikçilerin sezgisel algılarını artırabileceği düşünülmüştür.
Donets Kazası - (1942)
19 Şubat 1942 tarihinde, Höllenabteilung’un saha operasyon birimleri tarafından Donets Nehri yakınlarında bulunan, yerel halk tarafından kutsal kabul edilen ve eski dönemlerde pagan ritüellere ev sahipliği yaptığı düşünülen bir mağarada geçit açma girişimi gerçekleştirilmiştir. Bu operasyon, Totenburg-13’te teorik olarak çizilen das Tor zur Inferno’nun saha uygulamasına yönelik ilk doğrudan deneme olarak kayıtlara geçmiştir. Mağara, doğal jeomanyetik anomaliler ve yapısal formu nedeniyle seçilmiş; çevresel rezonansın geçit için gerekli eşik enerjisine katkı sağlayabileceği düşünülmüştür.
Operasyon bölgesine, Höllenabteilung’un araştırmacı kadrosunun yanı sıra Schwarzblut Sefer Birliği’nden seçilen birimler konuşlandırılmıştır. 12 asker doğrudan mağaranın içinde, 11 asker ise çevre güvenliği ve yalıtım protokollerini sağlamak amacıyla dış çevrede konumlandırılmıştır. Girişim süresince mağaranın iç bölgesine çok yüzeyli geçit dizaynının sembolik yansıması çizilmiş, çevredeki doğal mineraller elektromanyetik düzenleyiciler olarak kullanılmıştır. Aynı zamanda düşük frekanslı sabit ton yayıcıları, enerji yoğunluğunu stabilize etmek amacıyla aktif hale getirilmiştir.
Geçit açma girişimi sırasında elektromanyetik alanlarda kısa süreli dalgalanmalar gözlemlenmiş; sabit olmayan titreşim desenleri, portalın teorik eşiğine ulaşıldığına dair ilk işaretleri vermiştir. Mağara içerisindeki sıcaklık aniden düşmüş, barometrik basınçta ani artış kaydedilmiştir. Bununla birlikte, geçidin sabitlenmesi başarısız olmuş ve alan içerisindeki enerji yoğunluğu beklenmedik şekilde dağılmıştır. Deneyin ardından girişim geçici olarak durdurulmuştur.
22 Şubat 1942 sabahı saat 05:30 sularında, mağarada ve çevresinde görevli olan Schwarzblut personelinden toplam 23 askerin iz bırakmadan kaybolduğu rapor edilmiştir. Kayıp askerlerin kişisel eşyaları, silahları ve teknik ekipmanları bulundukları noktalarda eksiksiz şekilde bırakılmış; herhangi bir mücadele ya da fiziksel müdahale izi tespit edilememiştir. Ses ve görüntü kayıt cihazları aynı anda bozulmuş, son kayıtlarda mağara içinden gelen anlaşılamayan bir uğultu dışında herhangi bir veri elde edilememiştir.
Arama kurtarma girişimleri sonuçsuz kalmış; mağara geçici olarak mühürlenmiş ve operasyon “Donets Olayı” adı altında gizli arşivlere aktarılmıştır. Kaybolan personelin akıbeti hiçbir zaman aydınlatılamamış, olay Höllenabteilung’un sonraki saha girişimlerine doğrudan etki eden en büyük saha kaybı olarak kayda geçmiştir.
Donets Mağarası’nda 19 Şubat 1942 tarihinde yürütülen geçit açma operasyonunda görev almış olan Höllenabteilung saha görevlisi Mathilde von Schwarz’ın, olaydan yaklaşık iki ay sonra çeşitli nörolojik ve fizyolojik bozulmalar yaşadığı rapor edilmiştir. İlk gözlemler, saha görevlisinin herhangi bir fiziksel travmaya maruz kalmadığı hâlde göz çukurlarından düzensiz aralıklarla kan sızması şeklinde belirtiler gösterdiğini ortaya çıkarmıştı. Semptom, bilinen hiçbir hematolojik ya da oftalmolojik rahatsızlık ile örtüşmemiştir. Schwarz’ın, kendisine ait olmadığını belirttiği sesler duyduğunu ifade ettiği, seslerin çevresel kaynaklardan gelmediğinin teknik ölçümlerle doğrulandığı belgelenmiştir.
Schwarz'ın semptomları, 1942 yılı başlarında formüle edilen “Harita Dışı Alanlar” teorisi çerçevesinde değerlendirildiğinde, bu tür fizyolojik ve psikolojik tepkimelerin, insan organizmasının haritalanabilir fiziksel düzlemlerin ötesindeki alanlarla temas hâlinde kaldığında gelişebilecek bilinmeyen etkiler olabileceği yönünde yorumlanmıştır.
Gelişmelerin ardından, SS başkanı Heinrich Himmler’a doğrudan bağlı bilimsel danışmanlar tarafından bir rapor hazırlanmış ve mevcut saha durumları, personel kayıpları ve gözlemlenen anomalilere dair en güncel veriler sunulmuştur. Raporda, geçit deneylerinin durdurulması, Höllenabteilung’un faaliyetlerinin gözden geçirilmesi ve ilgili projelerin geçici olarak askıya alınması yönünde öneriler yer almıştır. Himmler ise söz konusu önerilere karşı çıkarak, Höllenabteilung’un deneysel çalışmalarının tehlikeli boyutlara ulaşmasına rağmen stratejik potansiyel taşıdığını belirtmiş, “Kapı açılacaksa bizden sonra açılır” ifadesiyle deneylerin sürdürülmesini desteklemiştir.
Höllengeist Deneyleri - (1943-1944)
Höllenabteilung’un çalışmalarının daha az dikkat çeken, izole bölgelerde devam ettirilmesi yönünde alınan karar doğrultusunda, 1943 yılı sonlarına doğru deneysel uygulamalarda yöntemsel değişikliğe gidilmiştir. Yeni protokoller çerçevesinde, Nazi ordusunun kontrolü altındaki toplama kamplarından sağlanan Polonyalı mahkûmlar, deneylerde sistematik olarak kullanılmaya başlanmıştır. Denekler, “Harita Dışı Alanlar” teorisine bağlı olarak, zihinlerinin bilinçaltı konumları üzerinden cehennemsel yapılarla ilişkili olduğu varsayılan varoluşsal katmanlara erişimi sağlamak amacıyla çeşitli nörolojik, kimyasal ve psişik müdahalelere tabi tutulmuştur.
Deney protokolüne göre, zihinsel bütünlüğünü kısa sürede yitiren ve ağır psikoz tablosu sergileyen bireyler, bu süreçte “zihinsel sınırın ötesine erişim”e dair işaretler verdiği ölçüde analiz altına alınmıştır. Deneklerin bir kısmı, uygulanan maddelere ve telkin yöntemlerine karşı yüksek direnç göstererek aşırı stres altında dahi fiziksel yaşam fonksiyonlarını sürdürebilmiş, bir kısmı ise fizyolojik deformasyonlar ve kognitif yıkım sonucu işlevsiz hâle gelmiştir. Elde edilen ikinci grup, deneyin teorik çerçevesine göre “doğal seçilime uygun olmayan” olarak değerlendirilmiş ve proje kapsamından çıkarılmıştır.
1944 yılı başına kadar sürdürülen deneylerin sonunda, belgelenmiş veriler ışığında toplam 33 deneğin, klinik olarak ölüm belirtileri göstermesine rağmen hareket kabiliyetini koruduğu gözlemlenmiştir. Projenin sonuç raporlarında denekler, Höllengeist başlığı altında sınıflandırılmıştır.
Projekt Geistmarkierung - (1944)
1943’ün son dönemleri ile 1944 yılı boyunca Höllenabteilung, önceki deneysel süreçlerin analizine dayalı olarak deneylerinin kapsamını genişletmiştir. Donets Mağarası'nda yaşanan kayıplar ve Mathilde von Schwarz vakası, teorik çerçevenin yeniden yapılandırılmasına neden olmuş, “zihin-harita rezonansı” adı verilen bir kavramsal model üzerinde yoğunlaşılmıştır. Planlanan modele göre, bireyin zihinsel yapısının belirli metafizik bölgelerle frekanssal bir uyum yakalaması, geçitlerin açılması veya varlıklarla temas kurulması için gerekli koşulları oluşturabilirdi.
1943 Aralık ayında “Projekt Geistmarkierung” adı verilen bir alt program başlatılmıştır. Bu programda, mahkumlar ve gönüllü SS personeli üzerinde çeşitli ses, ışık ve kimyasal uyaranlara maruz bırakılarak bilinç düzeyleri harici etkilere duyarlı hale getirilmiş, daha sonra bu zihin yapılarının başka varlıklarla iletişim kurup kuramayacağı gözlemlenmiştir. Deneylerin büyük kısmı, dış dünyadan yalıtılmış taş galerilerde veya terk edilmiş köylerde gerçekleştirilmiştir. 1944 yılına gelindiğinde, bu deneylerin büyük bir kısmı protokollere uygun olmayan, rastgele ve düzensiz girişimlere dönüşmeye başlamıştır.
1944 yılının Mart ayında, Höllenabteilung’un araştırma birimi tarafından geliştirilen “Erscheinungsdetektor”, sıradan elektromanyetik ölçüm cihazlarından farklı olarak metafizik kaynaklı enerji anomalilerini saptamak amacıyla tasarlanmış özel bir dedektör sistemiydi. Cihazın prototipi, 1943'te Donets mağarasında kaydedilen frekans dışı çığlık örneklerinden elde edilen ses dalga analizlerine dayanılarak oluşturulmuştu. Belirli aralıklarla tekrarlanan, ancak doğada benzeri bulunmayan dalga yapılarının izini sürebilecek kapasitede olan cihaz, klasik manyetik sensörlerin yanı sıra ultra-alçak frekans ve infrasesik titreşimlere duyarlı sensör modüllerini de barındırmaktaydı.
Cihazın iç yapısında, gümüş alaşımlı rezonatör tüpler, vakumlaştırılmış mineral diskler ve düşük sıcaklıklarda çalışan ses-ışık dönüştürücüler yer alıyordu. Geliştirme süreci boyunca, cihaz iki ayrı bölgeye yerleştirilmişti: bunlardan biri Polonya’nın kırsal bir kesiminde terkedilmiş bir manastırın mahzenine, diğeri ise eski Prusya ormanlarının derinliklerindeki bir saha laboratuvarına kurulmuştu.
Cihazın devreye alınmasından yalnızca beş gün sonra, her iki lokasyonda da benzer tepkiler kaydedilmiştir. Tespit edilen sinyaller, belirli bir zaman aralığıyla yayılan ve yaklaşık 16.9 Hz'lik bir temel frekansa sahip olan dalgalardan oluşmaktaydı. Elde edilen dalgalar, klasik akustik veya radyo dalgası davranışlarını sergilemiyor, bulundukları ortamda sıcaklıkta ani düşüşler, bazı metal yüzeylerde yoğuşma ve cihaz çevresinde sinirsel rahatsızlık bildiren personel gibi ikincil etkiler doğuruyordu. Belirsiz dalgalar, Donets olaylarında kaydedilen “tekil çığlık” frekansıyla benzeştiği için doğrudan ilişkilendirilmiştir.
Verilerin kesin olarak mekânsal konumlandırılması mümkün olmamış; sadece cihazın belirli frekans aralıklarında yoğunlaştığı, bu frekansların ise non-euklidesyen enerji dalgalanmaları olarak isimlendirilen bir kuramsal modele uygunluk gösterdiği not edilmiştir. Bunun üzerine, cihazların daha gelişmiş sürümlerinin üretilmesine karar verilmiş, “Erscheinungsdetektor-II” gibi takip sistemleri geliştirme planları yapılmıştır. Ancak bu projelerin hayata geçip geçmediği, Totenburg-13 arşivlerinin kaybolması nedeniyle belirsizliğini korumaktadır.
Haziran 1944’te, Totenburg-13 yerleşkesinde “Zweite Schwelle” adı verilen bir deneysel geçit açma girişimi gerçekleştirilmiştir. Deney, önceki başarısız denemelerin ardından geliştirilen ve daha kontrollü bir enerji dağılımı sağlamayı amaçlayan yeni bir geçit sistemine dayanmakta; elektromanyetik alan yoğunluğu ve yüksek frekanslı dalga rezonansları kullanarak sınırlı süreli bir boşluk yaratarak “alanlar arası bağlantı” kurmayı hedefliyordu.
Hazırlık sürecinde, kompleksin derin bölümlerinde bulunan rezonans odaları güçlendirilmiş, geçit çevresine yüksek yoğunluklu yalıtım plakaları yerleştirilmiş ve deneye yalnızca sınırlı sayıda personelin doğrudan gözlemle katılmasına izin verilmiştir. Sistem çalıştırıldığında, geçit yalnızca 0.7 saniye boyunca aktif kalabilmiştir. Ancak bu süre içinde, ölçüm cihazları olağanüstü değerler kaydetmiştir: çevredeki hava sıcaklığı birkaç saniyelik sürede yaklaşık 40 derece artmış, aynı zamanda gama radyasyon düzeyinde anormal bir sıçrama tespit edilmiştir.
İçeride bulunan personelin bir kısmında geçici görme kaybı, denge bozukluğu ve ani tansiyon değişimleri gibi semptomlar görülmüştür. Radyasyon etkisinin sadece geçidin merkezine yakın bölgelerde yoğunlaştığı anlaşılmış, ancak yüksek ısı nedeniyle bazı kayıt cihazları erimiş ya da hasar almıştır.
Kısa süreli geçit açılımı sırasında herhangi bir somut nesnenin dışarıdan içeriye ya da içeriden dışarıya geçip geçmediği kesin olarak saptanamamıştır. Lakin geçit kapandıktan hemen sonra duvar yüzeylerinde kararma, bazı metal yüzeylerde ise erime benzeri deformasyonlar gözlemlenmiş, geçidin açıldığı andaki koşulların normal fiziksel ortamdan ciddi şekilde saptığını göstermiştir.
Deneyin ardından yapılan ilk değerlendirmelerde, uzun süreli geçit açma girişimlerinin kontrolsüz sonuçlara yol açabileceği, mevcut teknik altyapının henüz bu tür enerjileri dengeleyecek kapasiteye ulaşmadığı yönünde raporlar hazırlanmıştır. Ancak üst düzey yöneticiler, geçidin kısacık da olsa açılmış olmasını büyük bir ilerleme olarak değerlendirmiş ve çalışmalara ara verilmemesi yönünde karar almıştır.
Totenburg-13'ün İzolasyonu - (1944-1945)
1944 yılının ortalarına gelindiğinde, savaşın gidişatının Almanya aleyhine değişmesi ve ekonomik kaynakların giderek tükenmesi nedeniyle Höllenabteilung birimi hem teknik hem de mali açıdan ciddi darboğazlarla karşı karşıya kalmıştır. Deneysel altyapının yenilenmesi ve sürdürülebilirliği tehdit haline gelmiş, özellikle geçit teknolojileri üzerinde çalışan ekiplerin faaliyetlerini sekteye uğramıştır.
Bu dönemde, Zweite Schwelle girişiminden sağ kurtulan az sayıdaki araştırmacı üzerinde gözlemlenen bazı anormal değişiklikler dikkat çekmiştir. İlgili personellerde, önceki Donets mağarası olayında Mathilde von Schwarz’da rapor edilenlerle benzer fakat daha yoğun şekilde seyreden semptomlar tespit edilmiştir. Başlangıçta baş ağrısı, gözlerden kan gelmesi ve iç kulak dengesizliği gibi fiziksel belirtilerle ortaya çıkan durum, ilerleyen günlerde zihinsel bozukluklar, algı çarpılmaları, kolektif halüsinasyonlar ve zaman-mekan algısında düzensizlikler gibi semptomlara evrilmiştir.
Başlangıçta çevresel veya psikolojik etmenlerle açıklanmaya çalışılsa da, semptomların yalnızca belirli bir grup çalışanla sınırlı kalmayıp Totenburg-13’ün tüm personeline yayılması, olası bir bulaşıcı mekanizma ihtimalini gündeme getirmiştir. Gözlemlenen yayılım hızı ve belirtilerin benzerliği, semptomların sıradan biyolojik bir hastalıktan ziyade, bilgiye maruz kalma yoluyla yayılan memetik bir anormallik ilişkili olabileceği yönünde teorilerin ortaya atılmasına yol açmıştır.
Tesis içerisinde yayılan anomali karşısında yapılan ilk müdahalelerde, etkilenen personellerin tahliyesi gündeme gelmiş olsa da, birimin üst düzey sorumluları arasında yapılan değerlendirmelerde farklı bir karar alınmıştır. Himmler’in doğrudan emriyle, tesisin dış dünya ile tüm bağlantısı kesilmiş ve Totenburg-13'ün fiziksel izolasyonu sağlanmıştır. Dış iletişim, lojistik ve iç gözlem dahil olmak üzere her türlü erişim engellenmiş, yapı tamamen mühürlenmiştir.
Resmi kayıtlar, izolasyon kararını personel güvenliği ve memetik yayılımın kontrol altına alınması amacıyla alınan bir önlem olarak sunsa da, sonrasında herhangi bir kurtarma, temizlik ya da araştırma girişiminde bulunulmamıştır. Tesiste neler yaşandığına dair ayrıntılar hiçbir zaman açıklığa kavuşmamış; sağ kalan personelin varlığı, tesisin içerisinden dışarıya ulaşan bir bilgi akışı olmadığı için doğrulanamamıştır.
Ortaya çıkan yapının ya da fenomenin ne olduğu, hala netlik kazanmamıştır. Ancak bu olaydan sonra Höllenabteilung’un aktif deneysel operasyonları neredeyse durma noktasına gelmiş, birimin kadrosu büyük oranda dağıtılmış ya da farklı alanlara aktarılmıştır. Totenburg-13 ise, Nazi Almanyası’nın yıkılışına kadar bir daha asla açılmamış ve zamanla yeraltı tesislerinin haritalarından tamamen silinmiştir.
Mathilde von Schwarz’ın olası bir taşıyıcı organizma olup olmadığı ve söz konusu memetik anormalliğin kökeninin Donets mağarası mı yoksa Zweite Schwelle girişimi mi olduğuna dair tartışmalar, 1945’in başlarında istihbarat birimlerinin konuya yeniden yönelmesiyle gündeme gelmiştir. Schwarz ile birebir temas kurmuş olan saha görevlileri ve bilim personellerinin sorgulanması, olası bulaşma zincirinin haritalandırılması amacıyla başlatılmıştır.
Gizli yürütülen arama operasyonları neticesinde, Mathilde von Schwarz’ın cesedine ulaşılmıştır. Konumu, çöken Donets mağarasına yaklaşık 58 metre uzaklıkta, çevresi sık ağaçlık olan izole bir alanda saptanmıştır. Cesedin bulunduğu alanda herhangi bir bariz mücadele izine veya fiziki sürüklenmeye dair belirtiye rastlanmamıştır. Schwarz’ın pozisyonu, doğal nedenlerle yere yığılmış gibi görünmekle birlikte, ölüm sebebine dair bulgular standart tıbbi açıklamaları yetersiz kılmıştır.
Adli analizler sonucunda, en yakındaki su kaynağının yaklaşık 3 kilometre uzaklıkta bulunması ve çevrede suya dair iz olmamasına rağmen cesedin, boğulma benzeri bir ölüm şekli sergilediği kayda geçmiştir. Lakin yapılan detaylı iç organ incelemelerinde, akciğerlerde ve sindirim sisteminde su yerine ince, granüler kül kalıntıları tespit edilmiştir. Elde edilen küllerin, yüksek ısıyla yakılmış karbon materyaliyle benzer özellikler taşıdığı, ancak dış ortamda yanmaya dair bir iz bulunmadığı saptanmıştır.
Organlardan örnek alınan kül partikülleri üzerinde yapılan kimyasal testler, herhangi bir endüstriyel materyalle örtüşmediğini ve canlı doku içerisinde organik bozunma ile eş zamanlı olarak ortaya çıktığını göstermiştir. Bununla birlikte, kadavranın geri kalanında gözlemlenen biyolojik yapılar – sinir sistemi, hücre yapısı ve kas dokusu – standart ölüm sonrası çürüme süreçleri dışında kayda değer bir anomalilik içermemektedir.
Organizasyonun Dağılışı - (1945)
30 Nisan 1945 tarihinde, Müttefik kuvvetlerin Bavyera Alpleri’ne ilerleyişi sırasında Almanya genelinde kaotik bir atmosfer hâkimdi. Berlin’in düşüşü yaklaşırken, rejime bağlı birçok sivil ve askeri unsur, çeşitli belgeleri ve arşivleri yok etmek amacıyla eş zamanlı eylemlere girişti. Bu dönemde, Höllenabteilung’e ait kaynakların da geniş çaplı belge imha süreçlerine dâhil edildiği yönünde teoriler ortaya atılmıştır.
Tanık ifadeleri ve istihbarat raporlarına göre, imha işlemleri çoğunlukla yerel düzeyde organize edilmiştir. Kimi bölgelerde toplumsal baskı veya doğrudan emirlerle belgeler yakılmış, kimi bölgelerde ise belge imhası bizzat Nazi yetkililerinin kontrolünde gerçekleştirilmiştir. Höllenabteilung bünyesinde görev almış bazı üyelerin bu emir doğrultusunda hareket ettiği ve mevcut materyallerin yaklaşık %70’lik kısmını halk hareketlerine karışarak yok ettiği değerlendirilmektedir.
Bazı üyelerin emirlere uymayarak kendi inisiyatifleriyle hareket ettikleri tespit edilmiştir. Azınlık grubun, kalan yaklaşık %20 oranındaki bilgi ve materyali sistematik olarak koruma altına aldığı, bir kısmını ülke dışına kaçırma girişiminde bulunduğu veya karaborsaya yönlendirdiği düşünülmektedir. Söz konusu belgelerin niteliği, özellikle 1942–1944 arasında yapılan deneylerin özgün kayıtları ve elektromanyetik alan anormallikleriyle ilgili veri kümeleri olduğu yönündedir.
Dağılıştan Sonraki Dönem (1945-…)
Höllenabteilung'ın yıkılışında hayatta kalan ve Amerika'ya kaçan üyeler tarafından kurulan "Amerikan Kurtuluş Ordusu" (Amerikanische Heilsarmee), 1946 yılında gizli "Wir werden Amerika vor Humanismus und Ethnien zweiter Klasse schützen." ("Amerika'yı hümanizmden ve ikinci sınıf etnik kökenlerden koruyacağız.") sloganıyla Arizona'da1 kuruldu.
Amerikan Kurtuluş Ordusu, kuruluşundan sadece birkaç ay sonra bilinmeyen kaynaklardan elde edilen ritüel ve sembollerle bir geçit açmayı başardı. Bu geçitlerin açılışı sırasında yerel halkın kayıplar yaşadığına dair çok sayıda belge bulunmasına rağmen, olaylar uzun yıllar boyunca bastırıldı.
Ancak Amerikan Kurtuluş Ordusu tarafından açılan geçitlerin yol açtığı yıkımın kuzey eyaletlerindeki birçok şehri etkisi altına almasıyla birlikte, federal hükümet bu tehdidi artık görmezden gelemez hâle gelmiştir. Kaos ortamında, eski OSS ajanlarından oluşan elit bir ekip Edward V.M. Krieger2 liderliğinde bir araya getirildi ve "Oversight Command" adını verdikleri özel bir birim kuruldu.
Bu grubun ilk üyeleri (yaklaşık 418 kişi) ve 230.000 asker (1946-1949) Amerika'da ve dünya çapında geçitleri aramaya başladı. Amerika Birleşik Devletleri içerisindeki açılan geçitler tespit edilip, çoğu zaman ağır kayıplar verilerek kapatıldı. Ancak 17 Aralık 1949'da, kurucu aniden ortadan kayboldu. Nerede olduğu hâlâ bilinmemektedir; resmi olarak çatışmada öldüğü kabul edilerek (KIA) olarak sınıflandırılmıştır3. Onun kaybolmasının ardından, örgütün Amerika’daki neredeyse tüm üyeleri geçitlerden geçen parazit benzeri bir varlık tarafından sistematik şekilde yok edilmiştir. Bu olayın ardından, 1950 yılında hayatta kalan yeni nesil üyeler, ilk nesil öncülerinin yarım kalan görevini tamamlamak üzere harekete geçmiştir. ABD Yürütme Emri ██-██-1961 ile, 1961 yılı itibarıyla Amerika Birleşik Devletleri sınırları içindeki tüm anormal varlıklar ve nesneler için KOS (Gördüğünüz Yerde Öldürün) emri yürürlüğe konmuştur.
Ancak bu emrin yürürlüğe girmesiyle birlikte, 1961 sonrasına ait tüm belgeler, personel bilgileri ve isimler aynı yürütme emri kapsamında tamamen gizlenmiştir.